Zimska šetnja

Kuzmanovićeva knjiga je pre svega i iznad svega knjiga o jeziku koji izdaje sebe samog. U trenutku kada se jezik podredi nejezičkim (višim) interesima (državnim, nacionalnim, dnevno-političkim, finansijskim, društvenim...), on istog časa, nezadrživo, neumitno, počinje da ponire, da se stropoštava, da (pro)pada. Naš ga pisac presreće baš tada. Bez pardona, na trenutke neodoljivo duhovito, uzdajući se u sopstveni, besprekoran jezički izraz, Kuzmanović razara jezičke (polu)tvorevine koje se bestidno šepure po srpskoj javnoj sceni, ne obazirući se na to ko ih je potpisao, ne hajući za čaršijski bruj i pacovske kanale.