Pravna narav ndh

Ispitivanje državnosti i pravnosti Nezavisne Države Hrvatske (NDH) veliki je naučni, posebno zbog individualnog i kolektivnog emocionalnog naboja koji sama pomisao na NDH stvara. Međutim, Miloš Zdravković na originalan i sveobuhvatan način obrađuje upravo pitanje državnosti i pravnosti NDH, pitanja koja nisu temeljnije razmatrana u našoj i stranoj doktrini.Da bi se pristupilo ispitivanju problematike rada – državnosti i pravnosti NDH – bilo je prethodno neophodno opisati istorijsko-političke aktere, događaje i ideje koji su doveli do nastanka NDH od postavljanja i rešavanja hrvatskog pitanja unutar Austrougarskog carstva do jugoslovenskog kraljevstva. Na osnovu tog konteksta autor pristupa traženju odgovora na pitanja „da li je u NDH postojao pravni poredak ili je, možda, važio poredak sile ili čak zločina, odnosno, da li je NDH uistinu bila prava država ili kakav drugi politički entitet“.U raspravi autor iznosi dokaze i izvodi zaključke koji se nalaze van nacionalnih, ideoloških, političkih ili religijskih okvira. Taj okvir u kojem se bez mržnje i pristrasnosti može raspravljati o kontroverznim pitanjima i njihovim različitim aspektima pruža pravna teorija. Bogatstvo metoda kojima raspolaže pravna teorija i snaga argumentacije koja izvire iz njihove pravilne primene, pokazaće na delu njen prestiž u odnosu na druge naučne discipline društveno-humanističke orijentacije onda kada se povede rasprava o temama koje bude uspavane duhove i raspiruju strasti miliona.Personalni sastav ustaških vlada od prve, pa sve do one sedme, pretežno su činili pravnici. Okupljeni ispod Pavelićevog autoriteta, u okviru sopstvenih moći i van okvira sopstvenog zakonodavstva, operativno su pokrenuli obračun s unutrašnjim neprijateljima. U procesima dekonstrukcije i zarobljavanja države, vičnost pravnika je nenadmašna, o neprimerenom odnosu pravnika prema pravu i državi kao glavnim predmetima njihovog profesionalnog usmerenja, ovde isključuju svaku koincidenciju. Kako reč obrazovanje već i etimološki, ukazuje na obraz, dakle, na poštenje i integritet, a jurisprudencija kao pravničko obrazovanje posebno, onda bi onim pravnicima koji su svoje poznavanje prava zloupotrebili u svrhu njegovog potpunog pervertiranja, trebalo osporiti stručno zvanje. U tom cilju, ova analiza jednog četvorogodišnjeg istorijskog fenomena i uloge koju su u njemu odigrali školovani pravnici, na čelu sa Antom Pavelićem, dokazuje jedan univerzalni odnos – da se mera uspešnosti ustaškog i svakog sličnog destruktivnog poduhvata podudara sa merom odricanja od osnova sopstvene, pravničke struke."