Kontroverze spoljne politike SAD i međunarodnih odnosa u Trampovoj eri

Nova američka strategija za Evropu predstavlja spoj elemenata „principijelnog“ realizma (usled novog i decidno izraženog pogleda na svet kao na arenu u kojoj se svako bori za sebe) i neokonzervativizma (skepticizam prema postojećim institucijama, vera u jedinstvenu moralnu, ekonomsku i vojnu moć SAD itd). Ona Evropu posmatra fragmentarno, iscrtano u tri celine. Prva i najvažnija je „granični prostor“ od Baltika preko Crnog Mora do Istočnog Mediterana, kao pojas odbrane u kome SAD mora biti prisutna. Drugi je Evropa zapadno od tog pojasa, stari saveznički deo koji ima svoju vrednost ali nije više objekat posebne američke pažnje. Treći deo je Evropa i Bliski Istok istočno od pomenutog pojasa. U njemu se nalazi Rusija, markirana kao protivnik bez izražene vizije o boljim odnosima u predvidljivoj budućnosti, potom Kina, u tom prostoru samo ekonomski prisutna ali dovoljno da izaziva kontramere. Tu su još i nesigurni saveznik Turska i Iran kao glavna pretnja na čitavom Bliskom Istoku...