Ivo Andrić - očima stranca

Robert Hodel (1959, Butisholc), nemački slavista, komparatista i prevodilac rodom iz Švajcarske. Studirao je slavistiku, etnologiju i filozofiju u Bernu, Sankt Peterburgu, Novom Sadu i Pragu. Doktorirao je sa tezom o skazu kod Nikolaja Ljeskova i Dragoslava Mihailovića, a habilitirao na prozi Andreja Platonova.Prevodio je dela Momčila Nastasijevića, Dragoslava Mihailovića, Borisava Stankovića i više savremenih srpskih pesnika na nemački jezik i objavio niz naučnih radova, monografija, prikaza, antologija i komparatističkih priloga o srpskim i ruskim piscima.Od 1997. profesor je na Institutu za slavistiku Univerziteta u Hamburgu.Član jeNaučnog društva „Lajbnic“ iz Berlina, inostrani član Srpske akademije nauka i umetnosti i počasni član Srpskog književnog društva, kao i saradnik više međunarodnih slavističkih časopisa, među kojima su i Letopis Matice srpske, Zbornik Matice srpske za književnost i jezik, Novi izraz i Russka? literatura. Odlikovan je Zlatnom medaljom za zasluge Republike Srbije 2021. godine.•Andrić je „težak kao olovo“, reče mi kolega iz Sarajeva. Misleći pri tome na Andrićev duboki skepticizam prema čoveku i napretku. Taj skepticizam se provlači kroz njegovo delo od prvih pesama pa sve do nedovršenog romana Omerpaša Latas. Kada sam 80-ih godina prošlog veka počeo da čitam Andrića, mislio sam tada da je taj skepticizam, koji se hrani cikličnim obnavljanjem ljudskog nasilja, prevaziđen, ali je istorija taj optimizam već odavno prevazišla i demantovala. Andrić je, pogotovo danas, ponovo jedna opomena. U svojim delima, u kojima se često radi o običajima, dominaciji i moći kolektiva i grupa, najčešće na etničko-religioznoj osnovi, Andrić ipak istrajava i na odgovornosti pojedinca, koji se kako u dobrim tako i u zlim vremenima može ponašati ili uskogrudno i zaslepljeno ili pak časno i razumno. Ovaj Andrićev humanizam nije nešto spektakularno, skoro da je skroman, ali je pragmatičan i realan, kao da je preuzet iz narodne mudrosti. U centru ove knjige su analize i razumevanje njegovih najvažnijih dela, a osvrnućemo se i na njegovu kontroverznu recepciju, na politički osetljiva pitanja prevođenja, te komparativno i na labilan modernistički subjekt i na motiv ljubavi.